beklersin!

Beklersim!
Burası İstanbul!
Otobüs beklersin
Vapur beklersin
kuyrukta beklersin
simitçi kuyruğunda beklersin
bankada beklersin
trafikte beklersin
ayakta beklersin
fatura beklersin
aşkı beklersin
telefon beklersin
hermes’te bile sıra beklersin
kitapçıda beklersin
markette kuyrukta beklersin
berberde sıra beklersin
ada vapurunu beklersin
terfi beklersin..
Ama hiçbir şeyin yoksa hiçbir şeyi beklemezsin!!!!!!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

istanbul aşkına

sevmemeliydi adam..sevdi.sonunda yalnız kaldı.onu seveni istemdi.kendini reddetti.onu yok saydı.sonra kimi sevdiyse onlar adamı yok saydı.avare avare dolaşıyordu adam.aşkı arıyordu.sanatta sokakta.seviştiği her tende.bilmiyordu seviştiği tendemi bulacaktı aşkı.aşık olduğu tenlemi sevişecekti bir gün.ama yaşamk istiyordu aşkı.
Devamı

Yalancı ama gerçekten aşık bir adam.

Adam birine aşık oldu!. Gözleri ona bakıyordu sözleri başkasına.görmekten korktu sevdiğini,sevdiğinden korktu belkide oda bilmiyordu ne olduğunu duygularına.çünkü duygusuzdu. Duygusuz olmayı öğrendi …öğretildi..adam aşk acısı bile çekmedi, bırak aşkı yaşasın.Cümleleri farklıydı düşüncelerinden….yıllarca onu beklemiş gibiydi.gördüğü an farketti onu beklediğini. Saklmak bile imkansızdı artık, nasıl saklasın artık gözleri yanıyordu, yüreği çarpıyoru..acı çekiyordu.. Acı çektikçe yalana sarılıyordu.her gördüğüne birşeyler söylüyor.hepsini unutuyordu.geleceği düşünmüyordu.gelecek  adam için .. Sevmek eskidenmiş güzelim.Adam aslında yalnız.çok yalnız.hep yalan söylüyor.Yalancı ama gerçekten aşık bir adam artık her hafta sizlerle...
Devamı

bunun adı ne bilmiyorum.

Tam bir dolar seksen yedi senti vardı. O kadar, ne bir sent eksik, ne bir sent fazla!.. Bunun da altmış senti penniden ibaret ufaklıktı. Bu pennileri teker teker bakkal, kasap, manavla çekişe çekişe pazarlık ederek ve her defasında satıcıların cimrilik isnatları karşısında utancından kıpkırmızı kesilerek biriktirmişti. Della paraları üç defa saydı. Bir dolar seksen yedi sent, o kadar! Halbuki ertesi gün Noel'di. Kendini odadaki partal divanın üzerine atıp hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare yoktu. Della da böyle yaptı. Della'nın evi, haftada sekiz dolara tutulmuş mobilyalı bir apartman! Tasvire değer bir hali yok. Tam bir fakirhane! Aşağıda antrede, içine tek bir zarf sığdırmaya imkan olmayan bir mektup kutusu ile ölümlü bir elin asla çaldıramayacağı bir zil vardı. Kapıda da "Mr. James Dillingham Young" ismini taşıyan bir kart asılı idi. Mr. James Dillingham eve geldiği vakit size evvelce Della diye takdim ettiğimiz karısı kendisine "Jim" diye hitap ede...
Devamı