istanbul Yanan Ateşim Hiç Sönmeyecek

sen öyle kal ben sana bakarım,

her şeye rağmen aşk.... hayatımı kaybettim ben. kendime anlatmıyorum ben..aşık oldum ona.. evet ve herkes biliyor.

acıyı sevmek olur mu? hayat bir oyun evet. yazmayalı çok olmuş... aylar geçmiş.. ne filmler izlemişim ne romanlar okumuşum bu zamanda.. hayallerim aynı.. yıkıntıları her bir köşede ..köşeler kirli sanıyor insanlar.. halbuki hayallerimin kırıntıları benim. 2014 geçti... nasıl geçti bilmiyorum.. çok çabuk geçti evet uzun yıllardır en az acıyla geçen bir yıldı bu yıl. en az hasarla atlattığım bir yıldı. hasar mı?

eskiden bulduğum boş kağıtlara yazardım saatlerce. neyi mi? hayalleri mi? hayatı mı? yaşadıklarımı? yaşamadıklarımı? yaşayamadıkları mı? buraya da yazdım zaman zaman. imla kurallarını hiç sevmedim. dil bilgisini hiç sevmedim. zarf ve zamiri halen ayırt edemem. evet edemem. ayırt edemem. ben bilmem. belki de bilirim. ben böyleyim. ben nasılım? ben kimim ben neyim? hep sordum ben. cevap olmadı hiç.ne verecek cevabım var. ne de cevaplara inancım. hayatta cevap yoktur. sadece soru vardır bence.. ne cevap verirsen ver. soru sorulmuştur. çok hastayım bugün. sigaraya bugün de başlayamadım. tek eksiğim oymuş gibi. hayatı komple eksik biri için. belki o tamamlar diye... yazmak dedim ya ben yazarım. eskiden kağıtlara arada defterlere. bezen bloguma. eskileri okuyunca anladım ki. her şey aynı. aslında şu an. dünyanın en güzel sesinden en şarkıyı dinlemek gibi... ama şarkı bitiyor. yazdıklarım aynı. yaşadıklarım aynı . yattığım insanlar bile genelde aynı. farklıları oldu on...