Bir gün kahkaha atmaktan vazgeçecekti.

Ben sevmekten vazgeçtim. Sen neden bahsediyorsun. Keşke ruhumu bu kadar yormasaydım. Keşkelerim var benim evet. Tek gecelik aşk masalları yaşadım ben. Ama aşktı. Tutkuluydu. Delice seviştik. Delice SEVDİK.

Herkesten hıncımızı alıyorduk yatakta. Yaşayamadığımız en masum duyguları hoyratça birbirimize dokunarak yaşıyorduk.

Sonra keyif sigarası yaktık….nefretimizi kusmuştuk birbirimize.

Aşık olmaktan kokuyorduk biz. Çünkü bitecekti. Sonu yoktu. Belki de vardı. Ama cesaretim yoktu.

O an anladım ki….

Bu kaçıncı umuttu bir selam ile başlayan. Her selam yeni bir umuttu. Bu sefer evet dediğin bir umut. Bitmesin bu sefer dersin. Artık bilmediğin tenlerde orgazm olmak istemezsin. Sonra bakarsın başladığın yere gelmişssin. Ama ne geldiğin yer aynı ne de sen aynısın…

Unutarak yaşıyordu. Yoksa çoktan ölmüştü adam. Sahi bu adam yaşıyor mu hala?

Yoo olamaz kesin ölmüştür..

Unuttukları o kadar çoktu ki bu yüzden yaşamaktan korkardı. Yeniden unutmak …

Gülmek onun maskesiydi. Kahkahası maskesini yüzüne bağlayan ipleri…

Bir gün kahkaha atmaktan vazgeçecekti..Sonra mı? Anladınız siz…

Maske düşecek…

Arada gülmüyordu. O zaman kendi oluyordu aslında adam. Sustuğu zaman maskesizdi. Sustuğunda anlatıyordu .bağırıyordu.....

Neyse sigaraya gelelim, keyif sigarasını yakan sevgililer sarıldı. Ve sabaha kadar uyumadı…

İstanbul ‘dan nefret ediyordu adam. Belki de yalan söylüyordu. Ama hayatı yalandı.

Ama yalandan sevişmedi hiçbir zaman.

Tek gerçeği sevmekti.

Sevmekten nefret ettiği zamanlarda da aşık oluyordu…