çok mutluyum! Mutluluk!

       O'na benzemekten korkuyorum ben. Aslında ben her şeyden korkuyorum. ..............Yane olduğum yerdeyim hala. Hatta doğduğum yerdeyim. Doğduğum gibiyim. Aynıyım. O zaman neden geldim bu dünyaya diye ağlıyordum. Arada aynı şarkıyı dinleyip ağlarım yine hangimiz dinlemeyiz arada  . ........... Ama korkularım. Sadece yazıyorum. Tüm vücudum yanıyor. 

       Sil baştan yaşıyorum zaten her sabah. Her gece siliyorum. Ve sabah uyanıyorum. Değişen ne diyorum hiçbir şey. Bazen boyum uzamış oluyor bazen sivilcem çıkmış yada patlamış oluyor. Bir şeyler yapıyorum. Oluyor mu ? Acaba ben mi farkında değilim. 

    Pişmanlıklarım. Aşk sandığım nefretlerim var benim.     

    Başarısız olmaktan korktukça başarısız oldum ben. Hayvan sevmem güneşi sevmem kalabalığı sevmem. Aslında severim ama onların beni sevmediğini söyleyemediğim için yalan söylüyorum herkese. 

    Çok konuşuyorum kesinlikle çünkü söylemem gereken gerçekleri saklamam lazım benim. Yağmurda ıslanmayı severim çünkü ağladığım belli olmasın diye. Güneşi hiç sevmem çıplaklık...... her şey ortadadır çünkü.           

    Mutlu olduğumdan bile haberim olmadığım anlarım oldu benim. Aaaa ben mutluymuşum dedim çoğu kez mutluluk bitince...ağlamak geliyor içimden evet.. ama neden bilmiyorum? Mutluluktan olabilir mi? Ya da acıdan, yada neyse ne işte…

     Yazdıklarımı okumaya bile korkarım ben. Hatalarım var benim. Senin hiç yok mu? Sizin hiç yok mu?

     Sevişmiyorum bile artık. Sevmeyeceğim belki de ilerde. Ölmeden ön ce yapmak istediğin şey ne deseler... ölmek derim!

    Ateşe yürüdüm. Yanmadım aksine serinledim. Böyle gecelerim oldu benim. Sessiz çığılıklar attığım.

Derdim tasam yoktu benim aslında öyle görünüyordu. Evet yoktu. Yalan olan bir hayatın derdi de yalandır. Haklıydı hepsi. Aslında herkes haklıydı biraz.