istanbul Yanan Ateşim Hiç Sönmeyecek

       O'na benzemekten korkuyorum ben. Aslında ben her şeyden korkuyorum. ..............Yane olduğum yerdeyim hala. Hatta doğduğum yerdeyim. Doğduğum gibiyim. Aynıyım. O zaman neden geldim bu dünyaya diye ağlıyordum. Arada aynı şarkıyı dinleyip ağlarım yine hangimiz dinlemeyiz arada  . ........... Ama korkularım. Sadece yazıyorum. Tüm vücudum yanıyor.         Sil baştan yaşıyorum zaten her sabah. Her gece siliyorum. Ve sabah uyanıyorum. Değişen ne diyorum hiçbir şey. Bazen boyum uzamış oluyor bazen sivilcem çıkmış yada patlamış oluyor. Bir şeyler yapıyorum. Oluyor mu ? Acaba ben mi farkında değilim.      Pişmanlıklarım. Aşk sandığım nefretlerim var benim.          Başarısız olmaktan korktukça başarısız oldum ben. Hayvan sevmem güneşi sevmem kalabalığı sevmem. Aslında severim ama onların beni sevmediğini söyleyemediğim için yalan söylüyorum herkese.      Çok konuşuyorum kes...

    Kimisi ile sevişiyorum kimisi ile sadece aşk yaşıyorum.. Bazısı ile gülümseyip geçiyoruz.. Bazen de saniyelerce anlamsızca bakışıp konuşuyoruz.. Birbirimize dert yanıyoruz. Sevinçlerimizi paylaşıyoruz. Kimseye diyemediğimiz sırlarımızı söylüyoruz birbirimize    Ben metroları çok severim. ( Taksilerde sıkılırım hep yalnızsındır. ) Yürüyen merdivenlerden inmeye başladığımda başlar benim hikayelerim. Tanımadığım bir sürü insan kadın erkek çocuk yaşlı genç travesti engelli gay işçi memur zengin fakir travesti patron emekli…..uzunca bir liste.. Sen inerken onlar çıkar. Onlar inerken sen çıkasın. Sonra yürürsün. Metro çalgıcıları vardır. Bunlarda hikayemin müziğidir. Bazen Türk sanat müziği bazen rock çalarlar. Onları da geçerim ve sarı çizgiyi geçmeyin yazan yazının önünde beklemeye başlarım…  Sonra yer bulmak için koşturduğun metro gelir.      Beklerken başlarsın konuşmaya o gözlerle.. Arkadaş bulurum o an kendime ne olduğu kim olduğun...