istanbul Yanan Ateşim Hiç Sönmeyecek

senden nefret ediyorum! yazmaktan başka çarem yok.gözyaşlarım silgi değil kalemime mürekkep oluyor sayende.ben o kadar acı çekiyorum ki.ruhum paramparça bile değil.ruhumu sattım.şeytana meytana filan değil.herkese sattım.bedeni mi bu denli delicesine satarken ruhumu satsam ne fark eder ki? hemde karşılığında hiç bir bedel almadan sattım! istanbul bile bazen dar geliyor...sığmıyorum..şarap rakı boğaz parklar ne varsa  çevremde.yetmiyor içimdeki çığlıklara..çığlık attıkça,ağladıkça boğuluyorum kendi  içimde.sarhoşken bile daha çok ayık aslında benliğim.benliğim mi ? ben onu bile bulamadım senin sayende.benim suçum yok mu bu oyunda . elbette var.dönerken gidişlerim din sen!..ne zaman çıkarsa bu maske o zaman belki biletlerimi tek yön alabileceğim hayata.

istanbul: söylemediğim yalanlarım var benim : sevmekten ayaklarıma kara sular indi.sonra aşık oldum.sonra bitti.bir kadeh şarapla başladı.bir şişe istanbulla bitti.çekti gitti.ben kaldım...

sevmekten ayaklarıma kara sular indi.sonra aşık oldum.sonra bitti.bir kadeh şarapla başladı.bir şişe istanbulla bitti.çekti gitti.ben kaldım öylece.aslında ben sormuştum ona seni sevebilirmiyim diye halbuki ne kadar aptalmışım..! keşke sadece sevseydim... ona söylemeseydim büyüsünü bozmasaydım. benim yüzüm yoktu. yalancıyım ben ama yalan söylemeyen bir yalancıyım beni sevenler öyle diyor. ama beni sevenler beni gerçeklerimle sevmiyor söylemediğim yalanlarla seviyorlar. görmek istedikleri adamı seviyorlar. adam... adam aşıktı. baktığı her gözde aradı ateşi.sonra gülmeyi öğrendi uzun yıllar üstüne.ve artık en kötü anında bile gülümsüyordu.

Beklersim! Burası İstanbul! Otobüs beklersin Vapur beklersin kuyrukta beklersin simitçi kuyruğunda beklersin bankada beklersin trafikte beklersin ayakta beklersin fatura beklersin aşkı beklersin telefon beklersin hermes’te bile sıra beklersin kitapçıda beklersin markette kuyrukta beklersin berberde sıra beklersin ada vapurunu beklersin terfi beklersin.. Ama hiçbir şeyin yoksa hiçbir şeyi beklemezsin!!!!!!