istanbul Yanan Ateşim Hiç Sönmeyecek

benim seni sevdiğim kadar hiç kimse sevmemiştir bu şehirde...adam aşkı aradı her sevişmesinde.her tende kaybolurken,her ruhun içinde uyurken..hep kandırdı adam ..hep kandı adam ..hayatının bir döneminde hep uyudu..hep uyudu..görmek istemedi hayatı..ama hayat ona rüyasında bile göründü.ve adam uyandı.sonrada bir daha hiç uyumadı.kaçtıkça arkasından geldi herkes hayat arada karşısına çıktı ama yanında kimse yoktu ya arkasından iten yada önünde engel olan.son sözü yoktu hiç.sözleri hep üç noktaydı..cümlelerini bitirmedi hiç....belki yine konuşurum diye erteledi.aslında damın ertelediği cümleleri değil.hayatıydı.korktu sevmeye ,korktu yaşamaya,dokunmaya...!!!!!!!!!!!!!!!!!!...cesareti yoktu...ama çok sevmişti..bitmeyen cümleleri ile herkese güldü.herkeste ona güldü.. o insanların ona gülüşlerine aldırmadı... aldırsa ne yazardı.... adamın parası yoktu pulu yoktu...gelecekten beklentisi yoktu.çünkü geleceği bilmiyordu..ve geçmişi vardı.orada kalmıştı....yaşayamadığı aşklarını anardı hep i...

ben bile kendime bu kadar yıl uzak kaldıysam başkalarının bana uzak kalması çok doğal..ayıldıkça sarhoş oluyorum evet.gülüyorum sohbet ediyorum. ama beni ben olduğum için sevmiyorsun.beni taktığım maskelerim için seviyorsun..ben sana kendimi anlattıkça benden soğuyorsun.çünkü sen yaratmak istediğin beni seviyorsun.şu an aynı yatakta sabahlamak istediğim kişi sevgilisiyle doğum gününü kutluyor yerini bildiğim bir yerde.sonbahar yok benim hayatımda ya kara kış yada yazın en sıcak hali.zenne bir hayat aslında.seviştiğim çok oldu ama sevgilisi olmadı adamın hiç.adam hep yalnızdı.kimine göre özenilecek bir hayatı vardı.çünkü gülüyordu.bazen saçmalıyordu.adam okuyordu sürekli her okuduğunda kendinden bir parça bulmak için.çünkü tek bir kitapta filmde oyunda yoktu adamın rolleri.tam bir karmaydı.hayalleri vardı bir sürü.ama bir tanesini çok istedi.olmadı.diğerleri hep gerçek oldu.düşünürdü adam herşeyi gerekli gereksiz.3 gün sonra ne giyeceğini bile.paranoyaktı adam..ama adam gülüyordu.ölmey...

kim..?.sanane...benim bir hayalim vardı.kimse inanmadı ben inandım ve hep sustum.sustuğum zamanlar insanlar benimle dalga geçti.salak susuyor dedi.ağladığımda güçsüz ağlıyor dediler.güldüğümde karı gibi gülme dediler.sevdiğimde ise söyleyemedim ..ne ona nede başkasına...çünkü bizim alemde sevmek çok zor..o ayrı bir konu ya neyse....her şeye bir şey dediler.o bunu demiş bu bunu demiş en sonunda bıraktım sadece zamanı yaşamaya başladım.geleceğim için hiç bir şey yapmıyorum ne ev,ne araba ne yat ne kat,sefil sersefilim...daha mutluyum galiba.kimsesiz ve hiç bir şeysiz.kaybedecek hiç bir şeyim yok.

aslında herkes bu adamı seviyordu taki adam kendi mutlu olana kadar adam çok mutluydu çevresinde işinde evinde ailesinde ama iç huzuru yoktu ve bir gün adam kendisiyle barıştı ve mutlu oldu..ama çevresi onu aynı hızla unuttu.ve yok saydı...adam kendi mutluluğum dedi...sevdi.sahici bir istanbul gecesi tanımadığı birinin evine gitti.o evde tanımadığı biri ile sevişti.sevişti sevişti.yoruldu yine sevişti ama adam mutluyud tanımadığı tene sarıldı ve uyudu.sabah uyandı yine sevişti kahvaltı yaptı.kahve içti..ve tanımadığı eve bütün spermlerini bırakarak gitti..halbuki sevmiyordu adam seks yapmayı.onun için sevmekti önemli olan sarılmaktı aslında..orgazm olmak onun için gözlerine bakıp saatlerce yürümekti.....